وقتی بین دو نفر تعارض و اختلاف نظر پیش اومد، باید هر چه سریع تر حل بشه. اونم فقط از راه گفتمانی اصولی. اگه گفتمانی انجام نشه و یا اون گفتگوی ضروری به مشاجره ای تبدیل بشه که صرفا در جهت اثبات حق به جانبی هر یک از طرفین و بر پایه کتمان حقیقت باشه، نه تنها تب ناشی از اون تعارض، راه رو برای ادامه ی روال سابق سوزناک می کنه، بلکه بعد از اون، سوء تفاهمات ریز و درشت گذشته ها، که ظاهرا فراموش شده بودن، یک

خالقا، به فرشته ی مرگ فرمان بده دست نگه دارد. پاییز در راه است؛ با بوی انار و پسته و پرتقال. و هوای ساکتِ عاشق. اینجا کوچه ها پر از بوی کاج و کاهگل شده و کفترها لب پنجره بر آشیان امید نشسته اند. برگ ها با وزش هر باد، می نوازند صدای تو را، در گوش جفت هایی که گره خورده اند در هم، زیر باران های رها. خنکای تن عریان و خواب زده ی درختان نیمه جان، نفوذ کرده در گرمای

امروز زینب مرده! امیدوارم کوچولوهاش توی بغلش خواب بوده باشند. با وجود تفاوت سنی مان، با هم بچگی ها کرده بودیم. امروز برادر زینب هم مرده. با برادرم بچگی ها کرده بودند. حتما جلو نشسته بوده و له شده! چاق بود. از ماشین شان چیزی نماده. امروز دوست دوران بچگی تا جوانی مادر خدابیامرز من داغدار پنج عزیز دلش است. امروز من و برادر و مادر خدابیامرزم داغدار دوستان دوران زندگی مان هستیم. دستام یخ کرده. انگار با هر داغی، یه مقدار جون از تن آدم در می ره. چند روز پیش راوی بهم گفت: مرگ خیلی در دسترس شده. آره راوی به سیلابی، به بی آبی، به تاریکی، به کم خونی، به هر جوری و ناجوری، تنها مرگ است که دروغ نمی گوید. +

انسان موجود پرسشگری است، که میزان این پرسشگری و محدوده و نوع چراهایی که ذهن انسان را به چالش می کشاند و همچنین پاسخ هایی که برای این چراها می یابد، متناسب با سطح هوشمندی، خصوصیات شخصیتی و دیدگاه غالبی است که از دریچه ی آن به جهان می نگرد. یکی از چراهای رایج قشرهای مختلف مخ در رابطه با علتxadیابی رنج است. در جستجوی علت پدیده ها و رخداد هایی که رنجی را بر انسان وارد می کند، هر شخصی به جوابی می رسد که در ادامه ی این پرسش و پاسخ درونی عده ای می توانند رنج خود را معنا کنند و به این باور برسند که این اندوه وارد شده فایده ای به حال زارشان خواهد داشت. عده ای نگرش مذهبی غالبی دارند، برخی دیگر درگیر فلسف

هر روز با نظم طبیعت آغاز می شود، اما به بی نظمی روند دنیا آلوده می شود. بیدار که شدم بغض پرید توی گلویم، اما لیوان آب نطلبیده را لب نزدم. هیچ صدایی جز انعکاس صدای خس خس سینه ام در اتاق خالی نپیچیده بود، هنوز. می خواستم امروز را فقط به صدای آواز مردی که سر صبح پشت پنجره می خواند فکر کنم و به گل های صورتی گلدان بابا؛ بدون کتاب و عکس و آهنگ. بدون حضور چاوشی و همایون و فروید و نیچه. اما نشد. دیشب خاله جانم مرا به اجبار و اصرار با خودش برد، نزد خدایش و زنی گفت حالا که آمدی حاجت بطلب و من بدون انتظار از موجود دیگری، از خودم برای خودم خلقی خوش خواستم و عقلی محض و احساساتی ناب و توان خویشتنداری ما فوق